Home

 

In 2004/2005 heb ik onder de bezielende leiding van Cecilia Augustsson-Sand van Krulliga HÃ¥sten in Zweden de opleiding tot Hoofcare Professional gevolgd. Na een jaar hard werken (veel theorie en veel praktijkoefeningen) heb ik eind mei 2005 de opleiding succesvol afgerond en mijn diploma ontvangen.

Sinds dien heb ik heel veel paarden bekapt. De opleiding was erg gericht op de behandeling van ernstige gevallen, zoals paarden met hoefkatrolontsteking, hoefbevangen paarden en bijvoorbeeld hoefkanker, en ging uit van een hoefkliniek met rubberen bodem. In de praktijk bekap ik paarden op lokatie die in de meeste gevallen gelukkig niet zulke ernstige aandoeningen hebben. Het bekappen van een paard dat goed loopt en dagelijks wordt gereden is toch wat anders dan het bekappen van een paard met hoefkatrolontsteking dat inmiddels door zowel hoefsmid als dierenarts is opgegeven. In de dagelijkse praktijk heb ik geleerd om de manier waarop ik bekap af te stemmen op de omstandigheden van het paard in kwestie.

Doordat ik een hoop kennis heb opgedaan over het functioneren van paarden en in het bijzonder hun hoeven, kan ik de juiste afwegingen maken tijdens het bekappen. Want ieder paard is een individu en iedere hoef is anders.

En in alle gevallen geldt: bekappen alleen helpt niet. Een gezond paard met gezonde hoeven begint met de leefomstandigheden van het paard. Het paard heeft zich in de loop van zijn evolutie ontwikkeld tot een vluchtdier dat in kuddes leeft en ten minste 16 uur per etmaal loopt te grazen. Een paard een groot deel van de dag opsluiten in een stal van 10 vierkante meter is dan ook vragen om problemen. Ik bekap daarom in principe alleen paarden die 24/7 de mogelijkheid hebben om te bewegen.